Teu karasa, geus méh dua taun umurna wéblog bujanggamanik téh. Kuring wawawuhan jeung nu ngaranna blog téh ti saprak gawé di warnét. Mun teu kajurung ku nasib jadi operator mah, biheung kuring loma kana unak-anik internét. Lebah dinyana mah, sukur nu aya kuring dina masalah gawé tara bauan. Sakirana mangpaat jeung bisa jadi andelan pangupa jiwa mah, carék paribasana diteuleuman nepi ka eungapna. Nya antukna mah kuring bisa nyieun imah di jalan gedé liliwatan patalimargana saalam dunya.

Mimiti nyieun pondasi teh tungtung bulan Agustus taun 2006, kadituna ditema ku masang bata jeung saheulaanan mah cukup ngajanggélék nepi ka bisa ngiuhan wé. Kuring gé cara umumna batur, boga imah téh hayang nu rada pantes jeung tangtuna eusina pepek ngarah teu ngérakeun mun pareng aya nu nyémah. Atuh lahlahan kuring téh satékah polah usaha pikeun mapantes jeung ngeusianana.

Aya éta gé niat hayang pindah imah alatan geus aral teu bisa mapantesna atawa keuna ku kedul pikeun ngeusianana. Sugan mun pindah imah mah aya sumanget deui. Sababaraha kali kuring mitembeyan nyieun imah anyar nu kabéhanana gé kara pondasi wungkul kasebutna mah. Nya kitu téa, sarua buntu laku. Ana dipikir-pikir, teu ku hanteu dasar jelema teu bisa narimakeun nu geus aya. Lebar mun imah nu geus diadegkeun téh teu diurus atawa dilurjeunkeun, mendingan dimimitian deui wé pikeun dipapantes jeung dieusian.

Ti poé ka poé, bulan ka bulan, ku teu nyangka tungtungna mah imah téh rada sieup katempona jeung eusina gé kawilang munel wé sakitu mah. Nya panceg engké bulan Agustus hareup, imah nu dicicingan kuring ayeuna téh nincak umur dua taun. Paménta, sugan jeung sugan imah nu keur dicicingan téh salawasna matak betah jeung nengtremkeun haté nu salawasna marudah ku panéka jaman. Wilujeng Milang Kala nu ka dua taun. Bral ah!